خداوندگار بلخ

استاد نسیم اسیر

Nasim Asier

تـــو ای ســــرمــدی نطفۀ روزگار تـــــو فـــــرزنـــد نــامـی والا تــبار
چــــراغ فــــروزنــــدۀ نــوبهـار درخشــنـده خــورشید صاحب وقار
تو ای خاص یک ؛ از هزاران هزار
خــداونـــدگــار ، ای خــداونــدگـار
بـــرون رفــتـه از قــیـد و بند حیات ولــی زنـــدۀ جــاودان در مـمـات
زده تـکـــیـه بـر عـرش از محسنـات تــجــــلــی نـــور و تــجـــلای ذات
مـــــراد دل عــاشــق بـی قــــــرار
خــداونـــدگــار ، ای خــداونــدگـار
تـــرا عــلـم قـــال و تــرا درک حال مــقــآم بــلـــنــدت بــود پــرجـــلال
تـــو نـیـکـوخـصـال و تــو نـیکوجمال فــروغ جــمالت بــــه اوج کــمــال
ســرا پـای نــوری، تـو نوری نه نار
خــداونـــدگــار ، ای خــداونــدگـار
ســـخـن آشـــنـائـی دریــن کـارگـاه زهـی جـلـوه گـاهـت ادب بــارگاه
دبســـتـان جـان را بـه چندین گـواه تــوئی پـیـشـوا و تـوئـی پــادشــاه
ادب پـــروران را مـهــیـن تـاجـدار
خــداونـــدگــار ، ای خــداونــدگـار
ز شـــمـس حـقــیـقـت فــروغ دلـت ز آفــاق و انـفـس فـــزون مـنـزلــت
بــنازم مــقــامـات بـس کــامـلـــت دل شـــمس تـبـریــز هـم مـــایــلـت
بــود وصف نـیکت برون از شمار
خــداونـــدگــار ، ای خــداونــدگـار
چـــو نـــی نــالــۀ بـی نهایت کنم ز درد جــدائــی حــکـایــت کــنـم
اگـــر بشــنـود کـس، شـکایت کنم شـــکـایـت ز یـاران، بغـایـت کنم
که کس نیست در فکر یار و دیار
خـــداونــدگار، ای خــداونــدگــار
ز یـــاران رفـــتـه صــدایـی نـماند نـــوایــی ز آهـــنـگ نــایـی نـماند
دریـــن تـــیــره ره آشــنایی نماند بشـــد کــاروان و درایــی نـمـانـد
فـــرا راه کـــوران چــراغـی بیار
خـــداونــدگار، ای خــداونــدگـار
بـــریــدنــد تـــا از نـیـسـتان مــرا چـو نــی بندبنداست جوشان مرا
وطن اصل و در فصل شد جان مرا ز اصـلـم جـدا سـاخت دوران مرا
شـد ایـن دورۀ فصـل بس پایدار
خـــداونـدگار، ای خــداونــدگــار
مجــو شــرح حالــم که پارینه شد مـپرس از فــراقم که دیرینه شـد
مرا شرحه شرحه ببین سینه شد بـه من دوست هم برسر کینه شد
دمی زن درین نای و آتش برآر
خـــداونـدگار، ای خــداونــدگار
به غربت مرا مشکل آسان نشـد رفــیـقـم جـز افسرده حـالان نشد
چه ناسفته گوهر که پـاشان نشـد و یـا قطره اشکی که تــوفـان نشد
بـه جنگ حـوادث رهـایم مـدار
خـــداونـدگار، ای خــداونــدگار
تو ای دست حق پای حق پیش کن بــه خــیـر هـمه قـوم انـدیش کن
دو سه مهره ها را پس و پیش کن به سوز «اسیر» و دل ریش کن
رهـا سـازمـا را ز بـنـد و حصار
خـــداونـدگار، ای خــداونــدگـار

اگست 2009 م، فرانکفورت